Soms moet een mens al eens zot zijn, en zo komt het dat ik ongeveer om de vier jaar met veel plezier een veertigtal euro betaal om The Cure te gaan bekijken, all time favorite band, makers van hét album van de vorige eeuw "Pornography", en al dertig jaar hun eigenzinnige weg aan het volgen. De laatste paar platen bevatten slechts hier en daar nog een uitschieter, maar de band heeft uiteraard een back catalogue om van te watertanden, en het is dan ook altijd uitkijken naar de setlist, die naar goede gewoonte niet enkel uit "hits" bestaat of uit recent werk, maar altijd een overzicht is van een goeie dertig jaar Cure.

Het Sportpaleis was the place to be, ik was mooi op tijd om de meute te zien toekomen en dat is altijd lachen: er liepen nogal wat Robert Smiths rond, veertigers die nog eens hun new wave outfit uit de kast gehaald hebben, en ook jongeren die eruitzagen als veertigers die nog eens hun new wave outfit uit de kast gehaald hebben. Plateauzolen, spinnewebkapsels, lange zwarte jassen, maar ook heel veel doodnormaal volk dat voor de hits kwam. Het toeval wil dat ik bij aanvang van The Cure weer naast de twee meest ongeïnteresseerde lullo's stond die luidop babbelden en meer achterom keken dan naar het concert. Het moest weer eens lukken, daar is verdomme 16.000 man.

Maar first things first: 65 days of static was niet bepaald geïmponeerd door het sportpaleis en speelden een korte krachtige set die wel zeer te lijden had onder een erbarmelijk geluid. Maar die drummer! Wat een beest!

Als je als "dinosaurusband" begint met Plainsong en Prayers For Rain, twee van de meest deprimerende songs uit de plaat Disintegration, en meteen daarna A Strange Day van Pornography inzet, dan heb je lef. Een beter begin kon ik me niet wensen. En dan blijkt hoe The Cure erin slaagt om verschillende sferen te combineren tot één zeer straf concert. Via wat recentere nummers gingen ze dan naar een aantal geniale popsongs als Lovesong, Pictures Of You (fantastisch!!) en Lullaby meteen erna (Disintegration blijft duidelijk een favoriete plaat van Smith). Het drietal Inbetween Days, Just Like Heaven en Primary was gewoonweg overdonderend goed, dan even een dipje met een nieuw nummer dat niet meteen een hoogvlieger was, om te eindigen met de zware drumbeats van One Hundred Years en Disintegration...waar een normale band eindigt met een hit doet The Cure het met gitzwarte nummers...

Maar dan volgt er uiteraard een bisronde...en een bisronde van The Cure is gelijk aan één concert van gelijk welke andere band. Eerst een rondje Seventeen Seconds (jaja er werd geoooooo-eeee-oooood tijdens Play For Today), dan terug naar de allereerste Cure plaat met o.a. Boy's Don't Cry en Grinding Halt, om te eindigen in euforie met Close To Me en Why Can't I Be You...hét moment: Smith die de trompetten van Close To Me met een kazoo speelt...

Tot slot: hét discussiepunt onder Curefans is het ontbreken van keyboards in de nieuwe bezetting. Ik denk dat dit concert duidelijk gemaakt heeft dat de keyboards weg mogen blijven: de synths werden zeer mooi overgenomen door de nieuwe (oude) gitarist Porl Thompson (die een mooi jurkje aanhad, Stef Kamil ?).

Ze gaan moeten van ver komen om dit concert dit jaar nog te overtreffen.

Mainset:
plainsong, prayers for rain, a strange day, alt.end, the end of the world, lovesong, to wish impossible things, pictures of you, lullaby, from the edge of the deep green sea, hot hot hot!!!, please project, the walk, push, friday i'm in love, inbetween days, just like heaven, primary, a boy i never knew, never enough, wrong number, one hundred years, disintegration

Encore 1:
at night, m, play for today, a forest

Encore 2:
boys don't cry, jumping someone else's train, grinding halt, 10:15 saturday night, killing an arab

Encore 3:
freak show, close to me, why can't i be you?

ik wist niet dat jij zoveel kon vertellen

ik heb alleen the greatest hits van the cure
mijn favo nr is close to me

Fuckfuckfuck... Ik was te laat om een ticket te kopen :(

amai, respect voor deze review. Ik ben maar op latere leeftijd fan geworden..allee, fan is een groot woord, maar ik vind dat ze alleszinds een rits wereldskivven hebben gemaakt.

binnenkort the cure vinyl in de GTO Distro! ;)

ooit nog in vervlogen tijden de cure gezien en vond ze toen redelijk straf met een 30 minuten durende "a forest" als afsluiter.

Hetzelfde hier, ooit nog gezien in Torhout, ik was toen ook wel onder de indruk.
Shit man, Torhout, ik word bejaard...

ik zou al tevreden geweest zijn met encore 2, djees wat ne set

Qua nieuwe nummers is die "the end of the world", hoewel totaaaaaal geen cure nummer mijns inziens nog wel een leuk ding. Buiten het feit dat ze mijn alltime favoriete cure song "cold" niet gespeeld hebben lijkt het me wel de beste set qua songs die ik ooit gezien heb.

Jumping on someone else's train!!! Ik kan me niet herinneren dat ze dat ooit gespeeld hebben de laatste jaren! At night! M! HOT HOT HOT!!! Wat een SET!!!!

Ik organiseer NOOIT meer iets op een dag dat the cure speelt. :-(